حمله چریکی به سفارت اسرائیل در تایلند
در دیماه 1351 ه.ش چهار عضو سازمان چریکی سپتامبر سیاه سفارت اسرائیل در بانکوک (پایتخت تایلند) را تصرف کردند و 6 نفر را گروگان گرفتند و تهدید کردند که اگر اسرائیل 36 زندانی فلسطینی را آزاد نکند، گروگانها را می کشند و سفارت را منفجر میکنند.
شرح رویداد
چریکها بلافاصله پرچم سازمان فلسطینی سپتامبر سیاه را به اهتزاز درآوردند. پلیس تایلند سفارت را محاصره کرد و رئیس پلیس این کشور که در مراسم انتصاب ولیعهد تایلند شرکت کرده بود با لباس رسمی، خود را به محل حادثه رساند.
چهار مرد مسلح خواستند که سفیر اسرائیل در تایلند برای مذاکره با آنان به محل سفارت برود. چریکها لباس دیپلماتها را پوشیده بودند تا مأموران امنیتی را گمراه کنند. آنها یاداشتی به زبان انگلیسی نوشته بودند با این مضمون: «ما کوشش میکنیم کارکنان سفارت را سالم نگه داریم مگر اینکه طرف مقابل دست به خشونت بزند و یا ما را فریب دهد و درخواستهایمان را نادیده بگیرد» چریکها، آزادی "کوز وادکاموتو" جوان ژاپنی که در کشتار فرودگاه تلآویو دست داشت و نیز اجساد "علی طه" و "عبدالعزیز الاواش" دو چریک مقتول را جزو شرایط خود قلمداد کرده بودند.
شش گروگان چریکها عبارت بودند از: دینتران هاواش، دبیر اول سفارت، همسرش دروت هاواس، (دانیل بری)، وابسته اداری سفارت، همسرش (سارابری)، (پینهاس لوی)، رئیس اداره کنسولی سفارت و (شیمون اویمور) سفیر اسرائیل در کامبوج که به طور اتفاقی به تایلند رفته بود.
به هرصورت، پس از 19 ساعت به خاطر پادرمیانی (عیساوی) سفیر مصر در تایلند درخواستهای محترمانه دولت تایلند و امان دادن به آنها برای خروج از تایلند و رفتن به قاهره، گروگانها را آزاد کردند و با یک هواپیمای اختصاصی به قاهره رفتند. جالب اینکه، سپتامبر سیاه چریکهای خود را به علت تعلل و مسامحه درانجام وظیفه و نشان دادن ضعف محاکمه کرد و سه نفر از آنها را محکوم به اعدام ساخت.
سه چریک در قاهره از خود دفاع کردند و درباره علل انصراف خود توضیحاتی دادند که هرگز افشا نشد. حتی کسی نفهمید اعدام شده اند یا نه؟
پس از آزادی گروگانها، اسرائیل از دولت تایلند تشکر کرد و گروگانها و دوستانشان جشن گرفتند. در همین جشن (نیتران هاواس) دبیر اول سفارت اسرائیل گفت: چریکها اول همه ما را به هم بستند، اما نسبت به کسی خشونت نشان ندادند. هر چهار چریک، به مسلسل و نارنجک و تپانچه مسلح بودند. هیچ کدام از ما مقاومتی نشان ندادیم. از ما خواستند روی زمین دراز بکشیم. بعداز هشت ساعت کمی آب به ما دادند. بلندمان کردند و دو به دو به هم بستند. هرگز ما را کتک نزدند و بعد از 12 ساعت به دولت تایلند اجازه دادند برایمان غذا بفرستد.
چریکها جز پول تایلندی پولی در جیب خود نداشتند و از ما خواستند به آنها دلار بدهیم. دلار دادیم، اما تا عوض تایلندی اش را ندادند قبول نکردند.